10/08/2022Tagi: Opracowania

Polecane letnie drogi wspinaczkowe w Dolomitach (IV do VIII+)

Opracowanie dotyczące najładniejszych/najciekawszych letnich dróg wspinaczkowych w Dolomitach w przedziale trudności od IV do VIII+ (7a+). W zestawieniu znajdują się zarówno słynne drogi historyczne jak i współczesne klasyki. Lista stworzona została na bazie wybranych przewodników, materiałów, opinii wielu wspinaczy oraz własnych przejść i obserwacji działań innych. Dodatkowo we wpisie znajdziecie część opisową z komentarzami do poszczególnych rejonów, ścian i dróg oraz (stale dodawane) zdjęcia z wybranych dróg. Ostatnia aktualizacja - 07.2022.

Drogi wypisane zostały z podziałem na rejony/grupy górskie (alfabetycznie, dobra mapa poglądowa TUTAJ, szersza perspektywa TUTAJ), oraz szczyty. Przy nazwie szczytu widnieją wystawy ściany i polecane na niej drogi (w kolejności wg wyceny), przy nazwie drogi orientacyjna wycena w skali UIAA, szacowana jakość asekuracji (skala R/S), długość wspinaczki i wystawa ściany na której droga się znajduje. Dodatkowo wyróżnione zostały pozycje powszechnie uznawana za największe "klasyki" oraz najciekawsze/najpiękniejsze wielowyciągowe linie sportowe. Oczywiście wybór jest subiektywny i wskazuje tylko nieliczne potencjalne cele wspinaczkowe spośród kilku tysięcy linii dostępnych w rejonie.

Co do informacji o drogach - najciekawsze obecnie dostępne przewodniki książkowe to Rockfax i Bernardi oraz Dolomiti New Age (ubezpieczone drogi wielowyciągowe), polecane strony - Planetmountain (wybieramy rejon z rozwijanej listy), Bergsteigen (ustawiamy Gebirge na Dolomiten), Quartogrado (wybieramy rejon z rozwijanej listy), Ramellasergio (Vie in Dolomiti Parte 1 i Parte 2) czy Orme Verticali (spis rejonów u góry).

Lista otwiera się w formacie PDF po kliknięciu w obrazek lub w formacie PNG otwierając grafikę na nowej karcie. Poniżej listy znajduje się część opisowa, zawierająca informacje uzupełniające (warto się zapoznać!) oraz linki do relacji z dróg, które robiłem. Dodatkowo w zakładce Lista dróg (ustawiamy Rejon na Dolomity) można filtrować i sortować wg różnych parametrów, m.in. długości, trudności czy szczytów. W galerii zamieszczam po 1-2 zdjęć z wybranych dróg opisanych na blogu – zdjęcia dodawane są regularnie i umieszczone są w kolejności według dolin i ścian jak na liście.

Uwagi oraz propozycje do aktualizacji listy proszę przesyłać na maila: andrzej@climber.com.pl lub w umieszczać w komentarzach na dole strony.

Polecane drogi Dolomity

Tekst uzupełniający do listy przygotowany został w oparciu o powyższą listą i dotyczy tylko dróg w zakresie trudności UIAA IV do VIII+. Pod nazwami niektórych dróg znajdują się linki – przekierowania do relacji umieszczonych na blogu. Propozycje na danej ścianie wymieniane są zazwyczaj od klasyków począwszy lub od linii wycenionych najniżej do tych najtrudniejszych.

AVERAU-NUVOLEAU

Malownicza grupa szczytów położona między przełęczami Giau i Falzarego oferuje m.in. sporo popularnych czwórkowych i piątkowych dróg, z których do grona klasyków zaliczają się m.in. Alvera (trudność IV+, asekuracja R1, długość 185m, ściana SW) na Monte Averau czy Filar Zachodni/Dallago (V+ R2 200m W) na Torre Anna. Jedną z najciekawszych sportowych dróg wielowyciągowych jest Mamma e Papa (VIII-/6c+ S2 320m SE) na Monte Gusela. Na tej samej, położonej blisko Przełęczy Giau ścianie znajdziemy też m.in. bardzo często powtarzaną drogę Dallago (V R2 270m SW). Inne warte rozważenia linie to np. Della Vipera (IV+ R2 145m S) na Punta Dallago, Komin południowo-zachodni (V R2 235m SW) na Coston d’Averau, czy Ghedina (V+ R2 115m E) na Torre Luisa.

BRAIES I FANES

W zlokalizowanym na północnym skraju Dolomitów łańcuchu Braies znajdziemy m.in. piękną i trzymającą klasę historyczną drogę Palfrader (VII- R2 280m S) wyprowadzającą na szczyt Col di Specie. Położony na północ od Corvary masyw Fanes zwraca uwagę przede wszystkim niesamowitą południową ścianą Sass de la Crucs. Znajdziemy na niej m.in. dwie piękne drogi - Diedro Mayerl (VI+ R2 315m S) i zaliczane do grona klasyków całego rejonu Grande Muro (VII R2 285m S).

CADINI, CRISTALLO I POMAGNON

Górująca nad Misuriną grupa szczytów i turni Cadini oferuje sporo różnorodnego wspinania. Masyw jest dość złożony, warto więc szczegółowo zapoznać się z jego topografią by uniknąć problemów ze znajdywaniem interesującej nas ściany – dobre opracowanie znajdziemy TUTAJ. Najpopularniejsze w rejonie są drogi o przystępnych (IV-VI) trudnościach, wśród nich największe klasyki to Mazzorana (IV R1 205m S) na Torre Wundt, Comici (V R1 225m NW) na Col de Varda czy Dülfer (V R2 140m SW) na słynnej Turni Diabła (Torre del Diavolo).

Jedna z kompletnie obitych propozycji to świetna płytowa droga Wolkenreise (VII+/6b+ S2 160m W) na Pilastro di Misurina. Podobnie jak na Col de Varda pod ścianę możemy szybko dostać się z kolejki, do tego ze szczytu turni mamy bajeczne widoki na Tre Cime. Na tej samej ścianie znajduje się też historyczna o dużo niższych trudnościach - Mazzorana (IV+ R2 200m W). Inne propozycje w rejonie to Diedro Mazzorana (IV R1 120m E) i częściowo obita Prima Volta di Martina (VI+ RS1 90m E) na Monte Popena Basso, Quinz (VI- R1 140m NW) na turni Ultimo Spirito czy Dülfer (V- R2 320m S) na Campanile Dülfer.

W położonym na północ od Cortiny masywie Pomagnon znajdziemy bardzo popularny wśród wspinaczy szczyt Punta Fiames (S) – proponowane drogi na jego południowej ścianie to Dimai (IV+ R2 425m S), wielki klasyk Dolomitów czyli Filar Joriego (V+ R2 500m S) oraz trudna i ciągowa linia Paolo Rodela (VIII RS2 515m S).

CATINACCIO/ROSENGARTEN

W okolicy Schroniska Gardeccia znajduje się jedna z najładniejszych dużych ścian Dolomitów – wschodnia wystawa Cima Catinaccio. Wielkim klasykiem jest tutaj Steger (VI- R2 720m E), inną łatwiejszą popularną linią - Rizzi (IV+ war. V+ R2 380m E). Tuż obok, na Punta Emma również znajdziemy piękne i długie drogi – kolejną świetną drogę Stegera (V+ R2 460m SE) czy łatwiejszą Fedele (V- R2 490m SE).

To z czego jednak masyw słynie to słynne Turnie Vajolet – obecność obowiązkowa! Warto zrobić przynajmniej jedną z najczęściej powtarzanych „czwórek” w Dolomitach, Delagokante/Piaz Arete (IV+ RS1 180m SW) na Torre Delago, pięknego ale wymagającego Stegera (VI R2 165m SW) na Torre Winkler czy łatwiejszą drogę Winklera (IV+ R2 240m S) na tej samej turni.

Bardzo ładne sportowe wielowyciągi w okolicy to m.in. Via del Rifugio (VI/5c S1 100m S) na Porte Neigre czy Della Fonte Della Giovinezza (VIII-/6c+ RS2 280m W) na Pala Della Ghacia.

CINQUE TORRI

Grupa pięciu niewielkich turni położonych w obrębie masywu Averau-Nuvoleau to takie „Dolomity w miniaturce” i jeden z ich największych symboli. Świetna lokalizacja i łatwy dostęp powodują, że miejsce jest oblegane przez turystów i wspinaczy. Ci drudzy do dyspozycji mają zarówno krótkie drogi wielowyciągowe (tradowe, obite i mieszane) jak i mnóstwo sportowych jednowyciągów. Do wyboru mamy wszystkie możliwe wystawy, dzięki czemu zarówno schowamy się przed Słońcem jak i powspinamy kilka minut po deszczu. Rejon jest więc nie tylko celem w samym sobie ale również świetną opcją przy niezbyt sprzyjającej pogodzie, szybką wizytę lub realizację ciekawej łańcuchówki.

Zdecydowanie najwięcej pięknych dróg w szerokim zakresie trudności i na różnych wystawach znajdziemy na głównej turni grupy – Torre Grande. Najpopularniejsze linie na ścianie południowej to znana z efektownego trawersu pod okapem Miriam (V R1 190m S) oraz biegnąca tuż obok przepiękna i częściowo obita Diretta Dimai (VI+ RS1 170m S). Z tej strony warto zainteresować się też różnorodną i bardzo logiczną drogą ze sportowym pierwszym wyciągiem - Franceschi (VII/6b RS1 120m S) oraz historyczną Direttissimą Scoiattoli (VIII- RS2 130m S), również posiadającą stałą asekurację w dolnej części. Na ścianie południowo-zachodniej znajdziemy z kolei łatwą i bardzo często powtarzaną drogę Delle Guide (IV+ R1 130m SW).

Bardzo efektowna wschodnia ściana oferuje kilka pięknych linii. Absolutny klasyk to prawie w całości wyposażona w stałe punkty Finlandia (VII/6b RS1 110m E), prowadząca najpierw pięknym zacięciem, a potem powietrznymi płytami. Propozycja tradowa to Rysa Dimaiów (VI RS1 120m E), a w całości sportowa – płytowy Columbus (7a S1 160m E). Na stronę północną Torre Grande warto zajrzeć przynajmniej dla kolejnej dolomitowej perełki – prowadzącej wielkim zacięciem drogi Olga (V+ R2 100m NW). Trzy inne propozycje to tradowe Zacięcie Dimaiów (V+ R2 105m N), kompletnie obita droga Dibona-Nasce (5b S2 130m N) czy posiadająca asekurację mieszaną (obity kluczowy fragment) Armida (VI RS1 100m NW).

Na pozostałych wieżach Cinque Torri znajdziemy przede wszystkim mnóstwo przystępnych (III-V) dróg. Propozycja na Torre Romana to prezentujące się niezwykle elegancko i niezwykle popularne Zacięcie Scoiattoli (IV+ R1 100m N), na Torre Lusy często powtarzany jest Pompanin (IV R1 120m N), na Torre Barancio - Dibona (IV+ R2 120m N), na Torre Quarta Bassa (S) – Dibona (III+/IV S2 65m S) wyposażona w stałą asekurację.

CIVETTA

W rejonie znajdziemy jedną z największych ścian w Alpach – północno-zachodni mur Civetty ciągnie się na ponad 3 kilometry i w centralnej części osiąga wysokość ponad 1000 metrów. Zaledwie dwie (najbardziej chyba popularne) propozycje na tej niesamowitej ścianie to Solleder (VI- R2 1300m NW) oraz Philipp-Flamm (VII+ R1 1100m NW).

W obrębie masywu znajdziemy również sporo pięknych turni – jedną z najpopularniejszych jest Torre Venezia, gdzie polecić można m.in. drogę Castiglioni-Khan (IV R2 350m SW) czy jedna z perełek Dolomitów – świetną linię zespołu Andrich/Faè (V+R2 360m SW). Wspinacze bardziej doświadczeni z pewnością zainteresują się też tzw. „wieżą wież” czyli niesamowitą Torre Trieste, gdzie spośród wielu trudnych dróg na pierwszy plan wysuwa się alpejski mega-klasyk, droga Cassin-Ratti (VIII-/VIII R2 905m SE).

Jedyna w tym zestawieniu propozycja w sąsiednim do Civetty masywie Moiazza to znana i lubiana droga Decima (V+ R1 305m SW) na Pala delle Masenede.

CRODA DA LAGO

Od strony drogi z Cortiny na Passo Giau łatwo dostępny jest niesamowity północno-zachodni mur Lastoni di Formin, na którym znajdziemy dziesiątki ciekawych dróg. Wybrane propozycje to Gran Diedro (VI R2 275m W) i kapitalna, prawie w całości obita Supertegolina (7a RS2 290m W) tuż obok, czy drogi na położonej w dolnej części Torrione Marcella – tradowe Paolo Amedeo (V+ R1 265m W) i sportowe, świetne Nikibi (VII+/6b+ S2 300m NW) oraz La Belle Epoque (VII+/6b+ S2 200m W).

Od strony południowej Lastoni (okolica Forcella Giau) również mamy w czym wybierać – tylko na Spiz de Mondeval znajduje się kilka pięknych linii – tradowe Filar Irene (V R2 235m S) czy Diedro nero (VI R2 270m S), częściowo obite Via del Grattacielo (VII RS2 220m S) czy kapitalne wielowyciągowe linie sportowe jak Re artu (VII+/VIII-/6c S2 280m S) czy Love my dogs (VIII-/6c+ S2 280m S) – idealne również na niepewną pogodę.

W głębi masywu znajduje się charakterystyczny łańcuch poszarpanych turni, świetnie widoczny z wielu miejsc w Dolomitach. Dwie piękne historyczne drogi znajdziemy na Campanile Innerkofler - Dallago (V+ R1 245m E) i Rajëta (VI+ R2 225m E), z kolei na położonej najbliżej parkingu Cima Cason di Formin polecić można tradowe Diedro Dallago (IV+ R2 320m NW) czy kompletnie obite Buon compleanno Nat (VIII-/6c+ S1 215m NE).

FANIS i SETSASS

Kilka bardzo popularnych ścian znajdziemy w okolicy Przełęczy Falzarego – bardzo krótkie podejście i słoneczne wystawy sprawiają, że jest to jedno z najbardziej obleganych przez wspinaczy miejsc w Dolomitach. Sporo dróg można robić tuż po deszczu lub jeżeli dysponujemy niewielką liczbą czasu. Na turni Sas de Stria poza jedną z najpopularniejszych czwórek w Dolomitach, Filarem południowym (IV RS1 205m S) warto wspomnieć m.in. o dwóch obitych wielowyciągach - Berge in Flamme (VI/5c RS2 220m E) oraz Ultima Tule (VII+/VIII-/6c S1 220m E).

Na Torre Grande Falzarego przystępne klasyki to Alpini (IV- R2 155m W) oraz Dibona (V+ R1 300m S), znajdziemy tutaj jednak również jedną z lepszych sportowych linii w tych trudnościach w Dolomitach, The Wall (VIII/7a S2 300m S). Na Torre Piccola Falzarego najczęściej powtarzane są: droga Zachodnia (IV+ R2 115m W), klasyk Comici (V- R1 230m S) czy Diretta Ghedina (V R2 260m SE), coraz większą popularnością cieszy się też ładna i obita Bella e monella (VII-/6a+ S2 255m S).

Propozycja na Torre Lagazuoi to Filar południowy/Constantini (IV R2 150m S), na Lagazuoi Nord – drogi Consiglio (IV+ R2 180m W) oraz Del Drago (V+ R2 330m W). Rozległa ściana Lagazuoi Piccolo oferuje stare piękne drogi jak Giordano (IV- R2 190m W), Del Buco (IV war. V+ R2 260m S), Cengia Martini (V R1 175m W) czy wyróżnione M. Speciale (V+ R2 360m W), jak i świetne sportowe wielowyciągi – niesamowicie popularne Orizzonti di gloria (VI+/6a S2 280m S) czy trudniejsze Odio la Guerra (VII+/VIII-/6c S2 200m S).

Przenosząc się poza okolicę Passo Falzarego warto wspomnieć o co najmniej kilku ścianach. Na Cima Scotoni znajdziemy jedną z najwspanialszych dróg w Dolomitach, Lacedelli (VIII R1 480m SW). Na Cima del Lago/Piz da Lech – przyjemne Zacięcie Dall’Oglio (IV+ R2 350m SW). Bardzo popularna jest Col dei Bos – propozycje tutaj to Filar Alpini (IV RS1 350m W), bardzo popularna Alvera (V+ R2 350m S) oraz Ada (V+ RS1 410m S) i ubezpieczony spitami Gaudeamus (VI/5c RS2 450m S).

Na Punta Alpini ładna czwórka o górskim charakterze to Filar Południowy (IV RS1 235m S), z kolei niesamowite „księżycowe skały” Sasso delle Nove warto odwiedzić dla klasyka jakim jest droga Messnera (V R3 320m S), czy łatwiejszej Heidi (IV+ R2 350m S). Dwie kolejne ładne sportowe linie wielowyciągowe w rejonie znajdziemy na Coston d’Averau/Col de Limedes - są to Corto Maltese (VI+/6a RS2 260m W) i Compay Segundo (VII/6b S2 200m W). Na położonej niedaleko Przełęczy Valparola Torre Margherita znajdziemy przystępną i krótką drogę Lorenziego (V R2 125m SE).

MARMOLADA

Słynny w całym wspinaczkowym świecie południowy mur Marmolady o długości ok. 2 km i wysokości do 900 metrów oferuje obecnie ok. 200 dróg – wymieniam zaledwie kilka którymi warto się zainteresować. Na Punta Penia znajdziemy m.in. jedną z najłatwiejszych dróg w masywie – popularnego Tomassona (V R2 750m S) czy zdecydowanie bardziej wymagające Solda-Conforto (VII R2 700m S). Na Punta Rocca w omawianej skali trudności proponowane drogi to przepiękna kombinacja Vinatzer-Messner (VII- R2 1100m S) czy świetna ale i poważna linia Tempo moderni (VII+ R2 1150m S). Na Punta Ombretta propozycje to Swallow’s Tail (VI R2 850m S), bardzo popularny Don Quixote (VI+, war. VII+ R3 1000m S) i wymagająca Fortuna (VIII R3 1100m S).

PALA DI SAN MARTINO

Dla wspinaczy jednym z najbardziej interesujących miejsc do działania jest północna ściana Cima della Madonna, na której koniecznie warto zainteresować się jedną z najładniejszych dróg w Dolomitach o tych trudnościach - Spigolo del Velo (IV+ war. V+ R2 430m NW) czy świetny sportowy wielowyciąg Gancetto Felice (VII/6b S2 400m N). Propozycja na Sass d'Ortiga (SW) to elegancja linia Scalet–Bettega (V+ R2 500m SW).

PUEZ ODLE

Na pięknej południowej ścianie Sas Ciampac znajdziemy m.in. klasyczną drogę Adang (V- R2 485m S), ciekawą i różnorodna drogę tradową (nazwa może być myląca) Dolomitspit (VII R2 550m S) oraz w pełni obite Cinquantenario GAM (VII/6b R2 590m S). Na położonym w północnej części masywu samotnym szczycie Peitlerkofel/Sas de Pütia polecić można m.in. historyczną linię Hruschka (VII- RS2 650m NE).

SASSOLUNGO/LANGKOFEL

Imponująco prezentujący się masyw położony naprzeciwko Selli, w głównej części Sassolungo polecić można m.in. klasyczną drogę Normale (IV R2 500m SE) i bardzo długą, ale wyposażoną w stałe stanowiska zjazdowe Sysiphos (VI+ R2 900m NE). Piękna linia na filarze Salame del Sassolungo to Comici (VI+ R2 450m N).

SELLA

Jeden z głównych rejonów wspinaczkowych w Dolomitach, oferujący ogrom pięknych dróg w pełnym zakresie trudności na wszystkich możliwych wystawach, w tym linii zarówno tradowych jak i w pełni ubezpieczonych. Dostęp do większości ścian jest bardzo szybki co powoduje, że na wielu z nich spodziewać możemy się tłumów.

Na położonej pod kolejką południowej ścianie Sass Pordoi znajdziemy dwa wielkie tradowe klasyki - Mariakante (IV+ R1 350m S) i Piaz Arete (VI R2 325m S), niedaleko obok na wystawie zachodniej – obitą Attraverso il Cuore (VIII-/6c+ RS2 360m W). Wielka, przedzielona szerokim tarasem zerwa północna oferuje m.in. historyczną linię Fedele (IV+ R2 610m NW) czy w pełni lub częściowo ubezpieczone linie Pordoi Plaisir (VII-/6a+ S1 360m NW) i Quattro giorni una estate (VIII/7a RS2 600m NW).

Słynne i niebywale popularne wśród wspinaczy Turnie Sella są tak bogato usiane liniami, że konieczne byłoby dla nich osobne opracowanie! Na południowej ścianie Pierwszej Turni polecić można właściwie wszystkie drogi, łatwe tradowe klasyki to Steger (IV+ R1 160m S) i Trenker (V+ R1 180m S), trudniejsze - Schober/Rossi (VI- R2 180m S), Tissi (VI- R2 180m S), świetne obite płytowe wielowyciągi - Delenda Carthago (VII/6b S1 180m S), Vetter Tom (VII+/6b+ RS1 195m S) czy Icterus (VIII-/6c+ S1 160m S). Ściana bardzo szybko wysycha, co przy bliskiej odległości od parkingu sprawia iż jest dobrą opcją na krótkie okna pogodowe, drogi są też świetne na dobry i bezpieczny rozwspin.

Na Drugiej Turni drogi są dłuższe i już nie tak słoneczne (wystawy N-W), warto jednak zainteresować się przynajmniej kilkoma świetnymi historycznymi liniami jak Kasnapoff (V war. VI-, R2 370m N) czy Demetz (VI R1 320m NW), rzadziej powtarzanym i bardziej wymagającym asekuracyjnie Messnerem (VI- R3 320m N) czy trudniejszym współczesnym Batajanem (VII+ R1 325m W). Na Trzeciej Turni znajdziemy jedną z najpopularniejszych dróg w rejonie, świetnego Vinatzera (V+ R2 380m W). Na innej pięknej turni w północnej części masywu, Torre delle Mesules znajdziemy m.in. kolejnego klasyka – Brunsina (VI R1 230m N) i bardziej wymagającą, efektowną drogę Geo (VII R2 270m N).

Piz Ciavazes to jeden z najpopularniejszych „sektorów” w Dolomitach, oferujący tuż przy parkingu mnóstwo świetnych wielowyciągowych dróg na słonecznej wystawie. Tylko niektóre propozycje tradowe to Little Micheluzzi (V- R1 250m S), Schubert (VI- R1 270m N), bardzo popularny Big Micheluzzi (VI R1 420m S) czy posiadający tylko jeden trudniejszy wyciąg Abram (VII R2 380m S). Jednym z hitów jest kombinacja Roberta-Buhl (VII- RS1 320m S), łącząca pierwsze wyciągi sportowej Roberty 83 (VIII+/7a+ S2 260m S) z tradową końcówką drugiej drogi. Inne popularne obite linie w omawianym zakresie trudności to np. Dottor Scintilla (VII/6b RS2 385m NW) czy Papa Giovanni Paolo II (VII+/VIII-/6c S2 270m S).

Dwie kapitalne propozycje sportowe na kolejnej wieży zlokalizowanej w masywie, Torre Brunico to Oro e carbone (VIII/7a S2 340m N) oraz Ottovolante (VIII/7a RS2 400m NE). Na Mur de Pisciadu warto polecić m.in. obity Aquafun (VII/6b S2 380m N), na południowej ścianie Piz da Lech – historyczną linię Dorigatti (V R2 225m S) oraz przystępne drogi sportowe Gino Belumat (VII-/6a+ S2 160m E), Le mani della guida (VI+/6a S2 180m SE). Kolejne nowoczesne w pełni obite linie znajdziemy na Col de Stagn - Ludomania (VI+/6a S2 190m S) i Eva Dorme (VII+/6b+ S2 160m S) czy na Cansla Pilastro dei Sogni – bardziej wymagające Traumpfailer (VIII/7a S2 100m NW) i Traumschiff (VIII/7a S2 150m S). Ostatni przystanek w podróży po ogromnej grupie Selli to ściana Vallon Sasso delle Nove, gdzie poszukujący przystępnych ale atrakcyjnych linii z pewnością powinni zainteresować się drogami Castiglioniego (IV+ R2 250m E) i Goedeke (V R2 250m E).

TOFANE

Olbrzymi masyw Tofany, a w szczególności jego przepiękne południowe filary to jeden z największych wspinaczkowych symboli Dolomitów. Obok historycznych klasyków znajdziemy mnóstwo świetnych współczesnych linii o średnich i wysokich trudnościach – starczy na co najmniej kilka wizyt!

Na Pierwszym Filarze tradowym klasykiem jest droga nazwana jak formacja w której prowadzi - Primo Spigolo (V+ R1 480m SE), szukający większych wyzwań i lubiących wspinanie w płytach z pewnością zainteresują się też obitą (rzadko) linią Aspettando la vetta (VII+/VIII-/6c S3 540m SE). Krótka, nowsza sportowa linia powstała też na filarze obok – Spigolo Zero (VI+/6a S2 400m SE). Drugi Filar słynie z dwóch legendarnych dróg, zrobienie jednej z nich to wręcz obowiązek dla szanującego się alpinisty – mowa oczywiście oConstantini-Ghedina (VI- R1 630m SW) i uchodzące za najsłynniejszą linię w okolicy Cortiny Constantini-Appollonio (VII+ R2 580m SW). Na ostrzu filara znajdziemy też wyposażona w stałą asekurację drogę Spigolo Sam (VII+/VIII-/6c S3 500m S). Jeżeli kogoś interesują jeszcze dłuższe i trudniejsze linie – dwie propozycje to częściowo ubezpieczone Bella Ciao (VIII- RS2 820m S) na Trzecim Filarze i Ode an die Freude (VIII- RS2 910m S) na Czwartym Filarze.

Krótsze drogi znajdziemy na „podczepionym” pod masyw bastionie skalnym zwanym Il Castaletto delle Tofane – są to m.in. tradowy Filar Ghediny (VI- R2 225m NW), częściowo obite Gugu (VII-/6a+ RS2 240m SW) lub w pełni sporotwe La Grande Guerra (VII+/VIII-/6c S2 220m NW) czy Pachia (VIII/7a S2 220m NW).

TRE CIME/SESTO

Słynne na całym świecie Tre Cime di Lavaredo również dla wspinaczy są miejscem szczególnym i niezwykle magnetycznym – z groźnymi północnymi zerwami usianymi trudnymi i ekstremalnymi drogami kontrastują słoneczne południowe ściany i pozostałe wystawy, na której klasyków również nie brakuje. Niezależnie od poziomu każdy znajdzie tu coś dla siebie – naprawdę warto bo wspinanie na Cimach na długo zapada w pamięć.

Łatwiejsze propozycje na Cima Grande to najpopularniejsza (poza Drogą Normalną) linia wyprowadzająca na wierzchołek - Dibona (IV+ R1 640m NE), ciekawa nowoczesna alternatywa - Zeitsprung (V+ R1 500m E) i relatywnie krótki, prowadzący niesamowitymi kominami na ścianie zachodniej Dülfer (V+ R2 275m W). Dwa ultra-klasyki (nie tylko Dolomitów ale i całych Alp) to wyszukujący słabości północnej ściany legendarny Comici-Dimai (VII+ R2 500m N) oraz słynna direttisima Hasse Brandler (VIII+ RS2 550m).

Na słonecznej wystawie Cima Piccola do dyspozycji mamy m.in. Drogę Klasyczną (IV- R2 420m SW), przepiękny i zaliczany do absolutnego TOP w Dolomitach Żółty Filar czyli Spigolo Giallo (VI+ R1 350m S), będący ciekawą alternatywą Egger (VI+ R2 320m SW) czy wreszcie słynna sportowa droga duetu Albert-Glowacz, wyjątkowo ciągowy i efektowny Żółty Mur, Gelber Mauer (VIII+/7a+ S2 320m W). Na położonej obok ścianie Punta Frida popularne drogi to m.in. tradowy Comici-Fabjan (VI- R3 210m SE) oraz częściowo obita Via del Ricordi (VII+ RS2 150m SE). Na najmniejszej z turni, Cima Picolissima, propozycja łatwiejsza to historyczny północny Komin Preussa (V R2 240m N), prawdziwą perełkę znajdziemy jednak na ścianie południowej – to niesamowicie efektowny (jak na te trudności) i oferujący świetne wspinanie Cassin (VII- 300m R2 SE).

Słynąca z ekstremalnie trudnych linii Cima Ovest w omawianym zakresie trudności do zaproponowania ma m.in. drogę Demuth (VII R2 630m NE), biegnącą tuż obok i wyposażoną w spity Petri Heil (VIII-/6c+ S2 590m N), ale przede wszystkim – legendarnego Cassina (VIII R2 520m N), rozwiązującego trudności ściany imponującymi trawersami.

Na położonym naprzeciwko Cim Monte Paterno jedną z najpopularniejszych dróg jest Bolte-Wolf (IV R2 225m NW), na Col di Mezzo znajdziemy z kolei dwie piękne długie drogi wyposażone w stałą asekurację - Spitagoras (VI+/6a RS1 480m) i Hat spass gemacht (VII+/6b+ S2 510m NW).