Klubowy obóz mam tym razem przyjemność organizować na campingu Malga Ciapela pod Marmoladą – na miejscu stawia się prawie 70 osób. Plany komplikuje kilka popołudniowych ulew, ale jak wiadomo Dolomity słyną z różnorodności i celów na każdą okoliczność nie brakuje. Po dojeździe od razu udajemy się z Anią na drogę Gente di Mare (7a 350m OS). Zgodnie z opisami okazuje się bardzo ciekawa i poważniejsza od sąsiedniego mega-klasyka czyli Supertegoliny, a o jej klasie stanowi nie sam najtrudniejszy piąty wyciąg, ale i pierwsze cztery o ciągowym charakterze, nieoczywistych sekwencjach i rzadszych wpinkach. Górna część jest już łatwiejsza więc na szczęście mimo nieco zbyt ambitnego celu wprost z podróży (dla mnie na prowadzeniu i Ani na pierwsze mocniejsze wspinanie od dawna) drogę udaje zrobić się do końca.

Pierwszy dzień pobytu w Dolomitach – do działania zabieramy się prosto po całonocnej podróży. Nie zważając na wczorajszy opad i niską temperaturę namawiam Anię byśmy od razu zaatakowali jeden z głównych celów – położoną na zachodnim murze Lastoni di Formin 8-wyciągową Supertegolinę, wycenioną oryginalnie na 7a (niektóre źródła podają 6c i raczej to jest bliższe rzeczywistości). Droga to jeden z nowoczesnych klasyków, oferuje piękne płytowe wspinanie w świetnej skale, z trudnościami trzymającymi w okolicy górskich siódemek, co zapewnia kilka intensywnych godzin, z bajecznymi widokami na okolice Passo Giau, Cinque Torri, Falzarego i Tofany!

Po niespodziewanym nocnym opadzie, rezygnujemy z zaplanowanego tradowego klasyka na dużej ścianie – jedyną opcją jest działanie w płytach na słonecznej wystawie. Wybieramy jedną z najładniejszych miejscówek w Dolomitach z takim rodzajem wspinania – masyw Lastoni di Formin. Parkujemy na Passo Giau i wygodną ścieżką dochodzimy (ok. 40 minut) do Forcella Giau, skąd roztaczają się piękne widoki na masyw Tofany, Pelmo, Civettę i Marmoladę. Na ogromnym zachodnim murze Lastoni wytyczono sporo ciekawych dróg, obite klasyki to m.in. Supertegolina (7a) czy Nikibi (6b+), my dziś skupiamy się jednak na leżącej po drugiej stronie przełęczy południowej ścianie Spiz de Mondeval.