11/11/2026Tagi: SkałySkały - HiszpaniaEl Cavall Bernat (Montserrat)Wspinanie górskie latoWspinanie w skałach

Punsola-Reniu, Cavall Bernat

Wycena: VIII-   Wycena uzupełniająca: 6c/6c+   Asekuracja: S2   Długość [m]: 250   Wyciągi: 8   Czas [h]: 3   Wystawa: E   Ocena: 8/10   Komentarz:    

Plan na długi weekend w Hiszpanii zakładał trzy dni wspinania w Riglos, kolejnej do kolekcji ikonicznej miejscówce z dużymi ścianami. Niestety już po przylocie do Barcelony okazuje się, że pierwsze dwa dni w miejscu docelowym pada, ograniczamy więc z Anią plan do dwóch celów tamże i szukamy czegoś pod nosem. O wspinaniu w zlepieńcu pobliskiego Montserrat opinie są różne, poza tysiącami krótkich dróg nie brakuje tutaj jednak kilku większych ścian – robię przegląd potencjalnych celów ale skoro możemy wybrać tylko jeden wygrywa w końcu podpowiedź AI 😊 o najsłynniejszą tutejszą drogę wielowyciągową – Punsola Reniu (6c 250m) na turni uchodzącej za symbol rejonu, Cavall Bernat.

Po półgodzinnym spacerze z parkingu przy klasztorze Santa Cecília ze szlaku Camí de l'Arrel odbijamy pod wschodnią ścianę oznaczonym tabliczką ostrzegawczą kanałem – informacja mówi o usuniętych liniach poręczowych. Po 40 metrach terenu I-II (stanowisko zjazdowe umożliwiające powrót po lewej) odbijamy w prawo połogą płytą (II) i docieramy do tarasu przy drzewach u podstawy właściwej ściany. Do stanowiska startowego czeka nas jeszcze 30-metrowy uskok, ten warto pokonać już na sztywno (III), asekurując się 2-3 średnimi friendami. Przez kilka chwil zastanawiamy się jeszcze czy wbijać w Punsola-Reniu, czy sąsiednią trudniejszą linii, La Gran Ilusion (7a+) – partnerka nalega jednak by najpierw przejść obiecanego klasyka, ulegam więc mając nadzieję, że zrobimy dwie drogi 😉.

Początkowe wyciągi prowadzi Ania – prowadzą stopniowo stającym dęba filarem. Pierwszy z nich mimo niewielkich trudności (4c) na 50 metrach ma tylko 5 spitów – kamienie po których się wspinamy są jednak duże (choć śliskie) więc idzie sprawnie. Drugi odcinek jest nieco trudniejszy (5a) ale krótszy i lepiej obity – łatwo i przyjemnie. Trzeci (5b/5c w zależności od topo) z płyty wprowadza do zacięcia z fajnym okapikiem i wyprowadza na półkę. Z niej czeka nas już bardziej stromy wyciąg ale po nadal sporych jeszcze kamieniach (5c/6a). Te mniejsze robią się od kolejnego odcinka (6b+/6c), gdzie ściana dodatkowo pionuje się i kończy lekko przewieszonym przewinięciem za kant w lewo – tutaj idę już jako pierwszy i dobrze dogrzewam przedramiona, wspinanie fajne ale nieco monotonne.

Kolejny, kluczowy wyciąg (6c/6c+) okazuje się bardziej bulderowy, choć w przypadku złych sekwencji można ratować się łapaniem czegokolwiek – w ten sposób udaje uratować się OS-a 😊. Na deser do poprowadzenia Ani pozostaje powietrzne przewinięcie (6a) za kant, po którym łatwym terenem dociera się wprost na szczyt (pomijając dwa stare kolucha poniżej). Po krótkiej przerwie przy figurce Maryjki jedziemy w dół ścianą – główna zalecana opcja to zjazd i zejście w drugą stronę, ja jednak nadal chcę spróbować wspomnianej drogi Gran Ilusion. Niestety po rozpracowaniu kluczowego wyciągu (techniczne płyty i ciekawe strzelanie do chwytów w przewieszeniu 😉) warun się psuje i trzeba się pogodzić z wycofem, a szkoda bo dwa kolejne odcinki (6c+ i 6c) również wyglądały bardzo ładnie.

Podsumowując samo Punsola Reniu – mając wysokie oczekiwania co do drogi uchodzącej za jedną z najładniejszych w całej Katalonii można nieco pokręcić nosem, niezaprzeczalnie jednak linia ma swój urok, a wspinanie po wystających ze ściany kamykach jest unikalne, do tego fajnie odhaczyć kolejnego europejskiego wielowyciągowego klasyka. Z tego co czytałem i widziałem po zdjęciach na drodze trzeba spodziewać się kolejek – u nas zapewne przez gorszą pogodę mieliśmy tylko jeden inny zespół, wspinający się w stylu A0 w każdym miejscu wymagającym nieco więcej wysiłku, co niezmiennie dziwi mnie na zagranicznych wyjazdach…