Przy słonecznej pogodzie jaka dotarła w Tatry, ciężko było doczekać się weekendu, nawet mając za sobą dwa intensywne dni w Wilder Kaiser. Zalegający powyżej 2000m śnieg ograniczył jednak pole działania – nisko położona Wielka Łomnicka Baszta ze swoją zachodnią wystawą wydawała się więc dobrym typem. Jedną z ostatnich ciekawych dróg jakie zostały mi do zrobienia na tej ścianie pozostawała P.S. Hrana (VIII+ 100m), kusząca atrakcyjną logiczną linią wzdłuż kantów (stąd nazwa) oraz dużym nagromadzeniem trudności. I wraz z towarzyszącym mi Damianem nie zawiedliśmy się – z czystym sumieniem potwierdzam, że jej miejsce w przewodniku z najpiękniejszymi drogami w Tatrach nie jest na wyrost!

Drugi dzień weekendowej akcji w Wilder Kaiser. Po wspinaniu na Predigstuhl wieczorem zostawiamy liny i sprzęt w Steinerne Rinne i schodzimy na nocleg do schroniska. Mimo kiepsko przespanej nocy i ciężkich chwil poprzedniego dnia, Ania wykazuje się charakterem i daje namówić na przejście starego klasyka Rebitsch-Spiegl (7, 290m RP) na wschodniej ścianie Fleischbanku (2187m). Trudności drogi wyznacza ciąg rys na pierwszych wyciągach – wymagający jest szczególnie drugi z nich. Po tej mocnej ale gęsto wyposażonej w ringi części, dalsza jest obita sporadycznie (przydatne friendy #0,3-1) ale i łatwiejsza (do 6) – jak wiadomo jednak na drogach starych mistrzów nawet gdy jest łatwo to tak może nie być 😉, dlatego też prowadzę do końca. Finalnie nadal jest atrakcyjnie wspinaczkowo i lito – całość absolutnie zasługuje więc na wyróżnienie i polecenie!

W przeciwieństwie do Tatr gdzie na chwilę zrobiło się zimowo, Alpy opanował kilkudniowy wyż. Mając do dyspozycji tylko weekend wymyślam intensywny ale motywujący plan – wyjazd w piątek wieczorem do Wilder Kaiser, dwie piękne drogi i powrót w poniedziałek rano do pracy . By takie coś się powiodło nieodzowny jest jednak solidny partner - po tym jak kilka godzin przed wyjazdem zostałem wystawiony do wiatru a nie znalazł się chętny „last minute”, sytuację ratuje Ania poświęcając swoje weekendowe plany i zobowiązania by mi towarzyszyć. Po podróży i krótkim przespaniu się udajemy się z Griesner Alm pod zachodnią ścianę Predigtstuhl, na której przechodzimy z moim prowadzeniem drogę Phantom (8, 300m OS) i dodatkowy odcinek na północny wierzchołek (2115m) masywu.

Krótkie okienko pogodowe w środku tygodnia postanawiamy wykorzystać z Bartkiem na rozprawienie się z zaległą drogą Priamo do nekonečna (IX- 200m) na Małej Żółtej Ścianie, autorstwa niestrudzonego w wytyczaniu nowych linii Rado Starucha. Równo rok temu było blisko ale ze ściany wygonił nas deszcz, tym razem pogoda była idealna – ciepło nawet w cieniu północnej ściany i suchutko. W takich warunkach poszło szybko i sprawnie, tym bardziej że najwyżej wycenione wyciągi są dość przystępne jak na słowackie standardy. Droga jest bardzo ciekawa i różnorodna, świetnie łączy pasaże o sportowym charakterze z tymi bardziej górskimi – zdecydowanie warto się wybrać!

Wizyta na Wielkiej Łomnickiej Baszcie w zimny i wietrzny dzień – cel główny zostawiamy z Bartkiem na popołudnie licząc że warunki będą lepsze i zaczynamy od drogi Začiatok príbehu/Początek opowieści (VIII- 160m). Miałem okazję wspinać się na niej kilka lat temu z Anią, wtedy nie udało się jednak zrobić ostatniego wyciągu (opis TUTAJ). Ponieważ poprzednio drogę opisałem dość dokładnie, tym razem tylko krótka relacja. Dodatkowo nieco o drodze Stargate (ok. VIII+/IX-), której później spróbowaliśmy – tym razem trzeba będzie więc wrócić na nią. Podobnie zresztą jak na położony na ścianie powyżej Nekonečný príbeh/Niekończącą się opowieść (VIII+) do którego jak już wspomniałem Začiatok jest wytyczonym później swoistym prequelem.

Jak żegnać się z Dolomitami to mocnym akcentem – czas na obiecane Ani wspinanie na Tre Cime od północnej strony. Ma jednak nie być „strasznawo”, do tego dzień wcześniej znowu leje, wybór pada więc prawie w całości ubezpieczoną spitami i hakami nowoczesną (2016) linię – Petri Heil (6c/6c+ 600m) na Cima Ovest, którą prowadzę w całości. Droga okazuje się strzałem w dziesiątkę – zaskakuje atrakcyjnością oraz wyszukiwaniem pięknej skały, co mocno kontrastuje z okoliczna kruszyzną. Biorąc pod uwagę, że większość z 19 wyciągów jest pięknych, kluczowy odcinek spektakularny i ewidentny, a po wyjściu na kant wspinamy się z niesamowitym widokiem na sąsiednią Cima Granda, nie pozostaje nic innego jak mocno polecić drogę jako atrakcyjną alternatywę dla starych okolicznych tradów.

Po zakończeniu obozu zostajemy jeszcze na chwilę z Anią w Dolomitach. Po dwóch dniach wspinania na Marmoladzie i porannym pakowaniu brakuje nieco spręża i skóry, ponieważ jednak kolejnego dnia ma padać to żal byłoby nie zrobić chociaż jakieś łatwiejszej drogi. Z mojej listy polecanych dróg (TUTAJ) wyciągamy jedną z najciekawszych obitych wielowyciągowych szóstek w Dolomitach, Doctor Scintilla (6a+ 320m) na płytowym murze Piz Ciavazes zlokalizowanym z północno-zachodniej strony masywu, na lewo od Czwartej Turni Selli. Linia faktycznie okazuje się mega przyjemna – estetyczna, lita, rozmaita oraz logiczna wspinaczkowo i dobrze obita, do tego z pięknymi widokami. W skrócie świetny „plaisir climb”, który polecić można jako cel sam w sobie dla osób operujących w tych trudnościach, czy też na luźniejszy dzień dla mocniejszych wspinaczy.

Pod koniec obozu pogoda komplikuje nieco plany i po przymusowym wspinaniu w skałach pozostają tylko dwa dni okienka, postanawiamy więc wykorzystać je na najważniejszą drogę jaką mieliśmy z Kubą na celowniku czy Tempi Moderni (6c/7a 1155m) na Marmoladzie. Linia ta uchodzi za jedną z najwspanialszych wspinaczek w całych Alpach, słynie zarówno z pięknych pasaży w kapitalnej skale jak i odważnych wyjść nad stare haki (R4). Pomysł podchwytują też Agnieszka z Bartkiem ale mimo obaw czy nie spowoduje to komplikacji spokojnie puszczamy ich przodem – zakładamy że nawet jak wystartujemy w ścianę o 11-tej to zdążymy z przejściem 14 z 28 wyciągów by dotrzeć przed zmrokiem do noclegu na Środkowych Półkach.

Jednym z głównych celów wyjazdu w Dolomity był wymarzony Gelbe Mauer (Zółty Mur) na Małej Cimie. Poranny opad oraz chłód pod ścianą nie pozostawiają jednak złudzeń – droga i bez tego mogłaby okazać się dla nas zbyt ciągowa. Przechodzimy więc do planu B, sąsiedniej linii Ötzi trifft Yeti (VIII+/7a+ 345m) - bardziej „górskiej” wspinaczkowo i asekuracyjnie ale mimo podobnych wycen wyciągów z mniejszym nagromadzeniem trudności. Droga zaliczona do 100 alpejskich klasyków w przewodniku Im modernen Fels okazuje się świetna, zróżnicowana i powietrzna, z kruchymi fragmentami tylko na łatwiejszych fragmentach. Mimo więc iż wzrok uciekał w kierunku Muro Giallo wspinanie było jednym z lepszych jakie miałem okazję w Dolomitach doświadczyć – zdecydowanie polecam więc jako cel sam w sobie!

Główny plan na drugi wspinaczkowy dzień na obozie psują prognozy (od wczesnego popołudnia ma lać), pozostają więc niższe ściany z krótkim podejściem. Tym razem wybieramy drogę, którą poprowadzić ma Ania (z moją ewentualną pomocą jeżeli będzie potrzebna) – Odio la Guerra (6c 190m) na położonym tuż nad Przełęczą Falzarego sektorze Funivia (od biegnącej nad nim kolejki) w masywie Piccolo Lagazuoi. Ponieważ po powrocie pod ścianę okazuje się, że do deszczu zostaje jeszcze trochę czasu, szybko biegniemy przez sąsiednią drogę Welli (6b+ 195m). Obie są piękne, lite i dobrze obite – czysta przyjemność wspinania więc gorąco polecam w tym zakresie trudności i długości!

Klubowy obóz mam tym razem przyjemność organizować na campingu Malga Ciapela pod Marmoladą – na miejscu stawia się prawie 70 osób. Plany komplikuje kilka popołudniowych ulew, ale jak wiadomo Dolomity słyną z różnorodności i celów na każdą okoliczność nie brakuje. Po dojeździe od razu udajemy się z Anią na drogę Gente di Mare (7a 350m OS). Zgodnie z opisami okazuje się bardzo ciekawa i poważniejsza od sąsiedniego mega-klasyka czyli Supertegoliny, a o jej klasie stanowi nie sam najtrudniejszy piąty wyciąg, ale i pierwsze cztery o ciągowym charakterze, nieoczywistych sekwencjach i rzadszych wpinkach. Górna część jest już łatwiejsza więc na szczęście mimo nieco zbyt ambitnego celu wprost z podróży (dla mnie na prowadzeniu i Ani na pierwsze mocniejsze wspinanie od dawna) drogę udaje zrobić się do końca.

Między wyjazdami alpejskimi trafia się tylko jeden wolny weekend, trzeba więc wykorzystać go na wizytę w Tatrach 😉. W sobotę jest świeżo po opadach więc główny cel zostawiamy z Bartkiem na niedzielę i wybieramy coś na rozruch z krótkim podejściem. I tak z mojej Listy Polecanych Dróg wyciągam wschodnią ścianę Młynickiego Soliska, a właściwie sektor wieńczący u podstawy środkowe żebro tej ściany. Z kilku wytyczonych tutaj tradowych linii wybieramy dwie – Quo Vadis (VII) i Moylan (VII). Prowadzą one blisko siebie oraz składają się z czterech wyciągów o podobnych trudnościach i charakterze – wspinamy się rysami w płytach, a kończymy unikalnymi ciasnymi zacięciami. Obie są ciekawe, Moylan jednak bardziej klasowy – trudności trzymają na każdym wyciągu.

Na koniec krótkiego pobytu w Chamonix w planach była wymarzona trudna technicznie droga, po wcześniejszych przygodach i komplikacjach zdrowotnych nie mamy na nią niestety żadnych szans. Pozostaje odłożyć cel na przyszły rok i na pocieszenie wybrać się na coś o niższej wycenie, ale za to na dużej ścianie. Na tą okoliczność wyciągam z listy "to do" 750-metrową drogę Pioli - Anouk (6b+/6c) na Petites Jorasses. Piękna płytowa ściana rozświetlająca się na złoto w wieczornym Słońcu przykuła mój wzrok już podczas pierwszej wizyty na lodowcu Mer de Glace, a bliżej okazję miałem się jej przyjrzeć podczas wspinania na położonym naprzeciwko Filarze Walkera na Grandes Jorasses. Wiedziałem więc, że wybranie się na nią będzie kwestią czasu, a po przejściu potwierdzam że warto było 😉.

Po noclegu w schronisku Cosmique, kierujemy się z Bartkiem pod południową ścianę Midi by zmierzyć się z jednym z głównych celów wyjazdu – drogą Super Dupont (7b 300m). Niestety do towarzyszącego brakowi aklimatyzacji osłabieniu i bólu głowy doszło moje zapalenie zęba, co w połączeniu z brakiem porządnego rozwspinu oraz upałem jaki nastał w ścianie już wczesnym rankiem nie rokowało zbyt dobrze. Finalnie po wymęczeniu dolnych wyciągów, po dojściu do głównych trudności nie mamy szans na ich klasyczne pokonanie, decydujemy się więc kontynuować drogą Baquet-Rebuffat (wariantem 6b+) – znaną mi już w całości z przejścia sprzed kilku lat (RELACJA). Poniżej krótki opis pokonanej linii oraz trochę informacji uzupełniających i zdjęć.

Po rozgrzewce w Ecrins przenosimy się do Chamonix i wyjeżdżamy na  Aiguille du Midi. Jest tuż po opadach, dodatkowo bez aklimatyzacji nie możemy się za bardzo zmęczyć bo nazajutrz w planach jeden z głównych celów, szkoda jednak dnia – na taką okazję w sam raz nadaje się krótka i nietrudna droga Rebuffat-Pierre (6a+ 150m) na Eperon des Cosmiques. Jej wizytówką jest wyciąg przecinający pas okapów w środku ściany – w przeszłości z poręczówkami, obecnie z trzema z ringami. Reszta drogi również została wyczyszczona ze starego sprzętu – poza kluczowym fragmentem wspinamy się w przyjemnych rysach na własnej asekuracji, stanowiska są jednak stałe. W skrócie - warto obrać na cel szukając ładnych szóstek w okolicy lub mając krótkie okienko do wykorzystania.

Krótka wizyta w Alpach – do dyspozycji mieliśmy z Bartkiem tylko sześć dni i choć zdrowie oraz okoliczności nie pozwoliły zrealizować głównych celów, i tak jak zawsze warto było się wybrać i dorzucić do kolekcji kilka fajnych dróg. Nasz plan komplikuje się już na początku – w rejonie Chamonix gdzie mieliśmy działać pada, podobnie jak w zeszłym roku jedziemy więc na rozgrzewkę do zawsze pogodnego Ecrins. Po 15h podróży nie ma co szaleć, nie wiemy też co będziemy robić kolejnego dnia, dlatego wybieramy jedną z granitowych ścian dostępnych wprost z łąk w Ailefroide. W zeszłym roku na Eboulement robiliśmy bardzo fajną Derborence, tym razem wspinamy się naprzeciwko na zachodniej ścianie La Draye – na 9-wyciągowej Draye Way Star (7a 200m).

W wyjątkowo upalny weekend postanawiamy z Bartkiem poszukać wspinania w cieniu północnych tatrzańskich ścian. Śmiejemy się, że jedziemy nad wodę – bo tak w sumie jest, sobota nad Morskim Okiem, niedziela nad Czarnym Stawem 😊. Mając w planach główny cel nazajutrz (Stąd do Wieczności na Kazalnicy), pierwszego dnia wybieramy się na nieodległą Czołówkę MSW, gdzie obaj mamy niedokończone porachunki z Preludium (VIII, 180m). Droga jest krótka lecz intensywna - cztery z sześciu wyciągów to ósemki i na każdej z nich znajdują się dwa mocne baldy – wg mnie to zresztą jedna z najbardziej bulderowych dróg w Tatrach, polecam miłośnikom takiej formy wspinania!

Korzystając z krótkiego okienka pogodowego udało się zainaugurować letni sezon w Tatrach. Pod nisko położonymi ścianami nie ma już śniegu, a przy odpowiednio wysokiej temperaturze można komfortowo działać nawet na zacienionych wystawach. Stąd też mój pomysł by do kolekcji dorzucić kolejne dwie ciekawe drogi na Turni nad Skokiem – tradową Ľavá hrana (VIII 120m) oraz ubezpieczoną spitami Princezná AMY (VIII+/IX- 115m). Wizytówką pierwszej jest piękna rysa przecinająca okap na kancie i płytę powyżej, drugiej kapitalna płyta wdzierająca się w przewieszenie północnej ściany. I choć z powodu małej liczby powtórzeń na pozostałych wyciągach jest trochę porostów to z pewnością obie linie zasługują na polecenie!

Jednym z głównych celów wyjazdu do Taghii była droga Baraka (7b 680m), przecinają południowo-zachodnią wystawę Oujdadu. Trudności kumulują się w dolnej części, dzięki czemu bez problemu celować można w jednodniowe przejście klasyczne jednej z największych okolicznych ścian. To zresztą jeden z powodów dlaczego jest to najpopularniejsza droga o tej wycenie w wąwozie – poza niewątpliwą atrakcyjnością kilku wyciągów. Nasza przygoda z nią rozegrała się niespodziewanie w dwóch odcinkach.

Dzień przerwy po zmaganiach z Widy Azry to nieco mało dla przeciążonego barku (a przed nami powrót na Barakę), na szczęście nasze zapędy by wybrać się na coś trudniejszego hamuje pogoda – na kilkanaście godzin robi się pochmurnie i wietrznie. Z listy wyciągamy więc krótszego klasyka o nieco niższej wycenie – Canyon Apache (6c/6c+ 280m) w sektorze Paroi de l'Akka n'Tafrawt (masyw Ifrig), położonym w głębi kanionu Timrazine. Popularna droga Pioli tym razem nieco rozczarowuje – dwa wyciągi 6c (w niektórych topo 6c+) i dwa 6b+ są super, pozostałe pięć jednak takie sobie. Może to jednak pogoda i zmęczenie, może wysoko postawiona przez Sardynię poprzeczka (tam takich dróg mnóstwo) sprawiają, że marudzę oczekując każdego metra w pięknej skale 😉.

Jednym z głównych celów wyjazdu do Taghii było skalne arcydzieło Pioli, na które zjeżdżają wspinacze z całego świata i które przejściem free-solo rozsławił Alex Honnold - droga Les Rivieres Pourpres (7b+ 500m). Niestety po dwóch dniach wspinania okazuje się, że partner nie jest w pełnej dyspozycji po chorobie, a mi odnowiła się kontuzja barku. Nie mając szans na przejście klasyczne tak dużej liczby trudnych (dla nas) wyciągów, obniżamy poprzeczkę ale zostajemy na efektownej północnej ścianie Taoujdad -  wybieramy sąsiednią Widi Azry (7a/7a+ 500m FL). Droga jest również mocno polecana, dodatkowo informacje od innych wspinaczy i skorygowane w bazie topo potwierdzają się - wyceny na każdym wyciągu są zaniżone, będzie więc chcieliśmy - pięknie i intensywnie 😊.

Piękne pomarańczowe ściany wąwozu Taghia, ukryte wysoko w górach marokańskiego Atlasu, to jedna z lepszych wielowyciągowych destynacji w rejonie Morza Śródziemnego, wypadało więc w końcu się tam wybrać! I choć zdrowie nie pozwoliło finalnie zmierzyć się z wymarzoną drogą, tydzień wspinania w zespole z Bartkiem zaowocował przejściem czterech innych klasyków. Przy okazji udało się też trochę odpocząć od cywilizacji, poznać inną kulturę i ciekawych ludzi. A że samo wspinanie jest świetne i pięknych dróg nie brakuje, lista na kolejną wizytę jest gotowa i trzeba będzie wrócić!

Daniem głównym krótkiego wielkanocnego pobytu na Sardynii była droga uchodząca za jedną z najwspanialszych na wyspie, autorstwa mistrza Pioli - Sette anni di solitudine (6c+/7a 390m) na Punta Giradili. Siedem Lat Samotności z powodu dużego ciągu trudności jest linią całościowo bardziej wymagającą niż znane nam już sąsiednie klasyki o teoretycznie wyższej wycenie jak Wolfgang Gullich (7a), Mediterraneo (7a+), nie mówiąc o nowej promocyjnej Crysalis by Grenke (7a+). Nastawiając się na klasyczne przejście całości trzeba liczyć się ze sporym wyzwaniem i być bardzo skutecznym – wielokrotne powtórki raczej nie wchodzą w grę, szczególnie jeżeli wspinamy się w słoneczny dzień.

Po rozruchu na Oceano Mare, kolejnego dnia piękna i odludna ściana Oronnoro. Gdy w zeszłym roku przeszliśmy tutaj Evinrude, Ania obiecała że wróci ze mną na C'est Chic (7a+). Finalnie pod ścianą decydujemy się jednak na opcję rezerwową - Issalada e purpos (7b/7b+ 350m). Głównym powodem był poranny upał (wschodnia wystawa) – na drugiej drodze mogliśmy pozwolić sobie na późny start i ewentualne wspinania na łatwiejszej górnej części po ciemku. Prowadzenie całości miało też dać odpowiedź czy jestem gotowy na to samo na głównym celu (Sette Anni) dwa dni później – mimo niższej wyceny (6c+/7a) całościowo droga ta jest bowiem dużo bardziej wymagająca. I był to w strzał w dziesiątkę - sprawdzian zaliczony (RP), a samo wspinanie świetne!

Kolejna wizyta w miejscu oferującym najlepsze wspinanie wielowyciągowe poza sezonem w Europie czyli na Sardynii! Tym razem tylko cztery pełne wielkanocne dni, świetnie jednak wykorzystane – na trzy piękne drogi i dzień plażowania 😉. Pierwszego dnia wybieramy się na położony niedaleko Cala Gonone nadmorski klif Biddiriscottai by rozruszać się na 5-wyciągowym, nietrudnym ale pięknym klasyku - Oceano mare (6b+ 180m). I warto było bo wspinanie jest ciekawe i zróżnicowane oraz w dość równych trudnościach, obicie bardzo dobre (re-bolting w 2022), a widoki świetne. Zdjęcia całkiem tego nie oddają bo tego jedynego dnia mieliśmy jeszcze pochmurnie ale uwierzcie i wybierzcie się mając okazję!

Lehotske skaly to niewielki rejon ukryty wysoko na zalesionym wzgórzu nad wioską Nova Lehota, między miejsowościami Handlova i Żar nad Hronem. Kilka andezytowych ścian (przypominających te w Kalamarce) o wysokości 10-15 metrów i zachodniej wystawie oferuje w sumie ponad 40 linii, z których kilkanaście zasługuje na polecenie. Przeważają drogi o niskiej wycenie (V do 6b, choć są i pojedyncze 7b, 7c), trzeba jednak wziąć poprawkę min. 1-2 stopnie do góry oraz dość odległe wpinki i nie zawsze idealnie czystą skałę. Z tego powodu miejscówka polecana jest raczej eksploratorom szukającym ciszy i samotności oraz odrobiny przygody w pionie 😉. Opis dojścia oraz rysowane schematy znajdziemy TUTAJ, dobre topo - na 27 Crags. W galerii poniżej trochę fotek.

W Tatrach po lekkiej odwilży zrobiły się dobre warunki na alpiniady prowadzące wysokimi wschodnimi i zachodnimi ścianami. Postanawiamy wykorzystać to z Szymonem by odhaczyć z listy pozycję, która czekała na to latami – Drogę Stanisławskiego prowadzącą Prawym Filarem na Pośredni Gerlach. Pokonywana również latem (V) linia, zimą pretendować może do miana klasyka, oferuje ok. 800m zróżnicowanego terenu - śnieżne kuluary, trawiaste ścianki i żlebiki podlane lodem ale i kilka czysto skalnych wyciągów w okolicy zimowej czwórki i piątki, z jednym wyraźnie trudniejszym fragmentem zasługującym wg nas na M5+. Oczywiście jak to na rozległy filar przystało jest sporo wariantów, zarówno podwyższających jak i obniżających trudności.

Sobota to nasz trzeci dzień wspinania na klubowym obozie i zgodnie z planami przeznaczamy ją na dłuższą przygodę. Wyżej położone ściany z powodu znacznego zagrożenia lawinowego odpadają, z naszej listy wyciągami więc położoną naprzeciwko schroniska i dobrze widoczną z jego okien drogę Kantem Komina Stanisławskiego, znaną pod słowacką nazwą Hrana Weberovky (M5+, ok. 550m). Zimowy klasyk wyprowadzający na Złotą Basztę (słow. Bocekova veža) oferuje kawał ładnego wspinania w różnorodnych formacjach, logicznie lawirując przez duże urwisko. Przy dobrych warunkach (płyty, trzymający śnieg) droga nie przedstawia wysokich trudności technicznych oraz zapewnia dobrą asekurację, polecana jest jednak sprawnym i doświadczonym zespołom.

Drugiego dnia klubowego obozu, mając w planach główny cel nazajutrz, decydujemy się na krótką drogę o drytoolowym charakterze – Rebel (VI, ok. M6- OS) na Skrajnym Kieżmarskim Strażniku. Patrząc na nagromadzenie letnich piątek i szóstek na topo oraz czytając opisy na Drytoolingu i Na Jednej Linie nastawiamy się na nielekką przeprawę, okazuje się jednak że przy dobrych warunkach jakie panują (czyste płyty, odkryte trawy, dobry śnieg) wspinanie jest przystępne jak na słowackie standardy, a asekuracja komfortowa. Dodając do tego urodę niektórych odcinków, drogę z pewnością polecam jako jedną z lepszych wśród robionych do tej pory przeze mnie linii kończących na Niemieckiej Drabinie.

Zima w ostatnich tygodniach nie rozpieszczała dobrymi warunkami, na szczęście jednak piękna pogoda zawitała w Tatry w najlepszych możliwym momencie – rozpoczęcia klubowego obozu w Dolinie Kieżmarskiej. Jedenasty zimowy (a już 34 z kolei) obóz który miałem przyjemność koordynować zgromadził ponad 30 osób. Z powodu mocnego opadu śniegu w poprzednich dniach odległe cele trzeba było sobie odpuścić, na północnej ścianie Małego Kieżmarskiego wiatr pięknie „wyczyścił” jednak płyty i trawy oraz utwardził śnieżne fragmenty. Na rozruch po podejściu pierwszego dnia postanowiliśmy jednak z Marcinem i Szymonem pogrzać się jeszcze w Słońcu i rozruszać na letnim kursowym klasyku - Filarze Puškaša (V, 300m) na Skrajnej Rzeżuchowej Turni.